"Yazdıklarım kötü" hissiyle nasıl başa çıkılır?

Neden kendi metnin kötü görünür?

Çünkü kafandaki hikâyeyle sayfadakini karşılaştırıyorsun. Kafandaki mükemmel; sayfadaki, mükemmeli aktarma denemesi. Bu boşluk kapanmaz — deneyimli yazarlarda da var, sadece onlar buna alışmış.

Zamanlama tuzağı

Yazdığın metni yazdıktan hemen sonra okumak, en kötü değerlendirmeyi üretiyor. Yorgunsun, her cümlenin nasıl kurulduğunu hatırlıyorsun, kusurlar büyüyor.

Kural: bir hafta bekle. Aynı metin genelde sandığından iyi çıkıyor. Bazen kötü çıkıyor — ama o zaman da neyi düzelteceğini görüyorsun, ki bu zaten ilerleme.

İşe yarayan şeyler

• İlk taslakta düzeltme yapma. Yazarken eleştirmenlik yapmak ikisini birden kötüleştiriyor. Önce yaz, sonra yargıla.
• Eski metnini oku. Bir yıl öncekini okumak, ne kadar ilerlediğini gösteren tek nesnel kanıt.
• Küçük hedef koy. "İyi yazmalıyım" değil, "200 kelime yazmalıyım". Ölçülebilir hedef, duyguyu devre dışı bırakıyor.
• Sevdiğin yazarların ilk kitaplarını oku. Çoğu, sonrakiler kadar iyi değil. Herkes bir yerden başladı.
• Dışarıdan bak. Beta okur, kendi kafanla kuramayacağın perspektifi veriyor.

Kıyaslama sorunu

Sosyal medya, başkalarının en iyi anlarını gösteriyor: bitmiş kitaplar, iyi yorumlar, imza günleri. Kimse tıkandığı haftayı paylaşmıyor. Kendi arka planını, başkasının vitrini ile kıyaslıyorsun.

Ne zaman ciddiye almalı?

Bu duygu yazmanı tamamen durduruyorsa, mesele metin değil. O zaman yapılacak şey daha çok çabalamak değil: bir süre ara vermek, okumaya dönmek, düşük baskılı bir şey yazmak (günlük, kısa hikâye, hiç kimseye göstermeyeceğin bir şey).

Ve şu gerçek

Kötü yazdığını fark edebiliyorsan, iyi yazmanın ne olduğunu biliyorsun demektir. Bu, zevkinin becerinden ilerde olması — can sıkıcı ama iyi bir işaret. Beceri, yazdıkça zevki yakalıyor.

Tıkandıysan buraya, başlamakta zorlanıyorsan buraya bak.

Yazarlık tarafının tamamı için: Arwy'de yazarlar için.

---